هیات هندبال استان یزد

چرا ما همیشه ناراضی نیستیم؟چرا همیشه راضی هستیم؟ منظورم از خودمان است. چرا ما نباید گاهی به خود شک کنیم؟ به درستی خود و راهی که می رویم.به درستی رفتاری که در مواجهه با مسائل از خود بروز می دهیم.چرا؟!

برآن شدم که هر از چند گاهی نفس خود را بیم دهم و روح را سیم که بزرگان گفته اند:«موتوا قبل ان تموتوا» این مطلب نیز از این دست است: گاهی انسانها باید به خود شک کنند.گاهی باید پست شویم تا هست شویم.این عین نیستی است اگر بپنداریم که در جهان، در محیط اطرافمان، در جامعه و حتی در مقابل امثال خودمان کسی هستیم. ما همه هیچیم و هر چه هست اوست. دانه وقتی از خاک سر بر می آورد که نامش جوانه شده باشد و جوانه زمانی شکل می گیرد که در خاک به انتظار بنیشیند. نه آنقدر در خاک فرو رود که بپوسد و نه آنقدر غرور ورزد که نخواهد خاکی شود. کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست؟...

اگر غرور و نخوت از دلهای ما رخت بربندد هر آینه نور از قلوب ساطع می شود تا آنجا که دیگران را نیز از آن فیض بهره ها باشد و آن نور سماوات و ارض یعنی همان نور خداست زیرا این قلوب هستند که حرم خدا و عرش اویند.

حال ماییم و نوای بینوایی که بارالها من فلان کردم و من بهترین بودم ومن... و این من شیطان است.در بارگاه انس اله من راه ندارد هر چه هست اوست.ما همه عین الربط خداییم.

نویسنده :ابوالفضل خوشنویس